راه برگشتی نیست ...

 
نگاهی به آینه بینداز ببین خودت را

 حال برگرد و مرا نظاره کن

 میبینی؟ سرم را بالا گرفته ام که خوب ببینی

 موهایم را ببین سپید شده اند

 سپیدی موی من و تیرگی دل تو

 بی رحمی تو و شکستگی من

 بوسه جانانه ای به دستانت میزنم

 که ممنون عزیزم از اینهمه لطف

 خیره نگاه کن

 در فکر آزاد خود بگو که این عجب دیوانه ایست!!!!

 ولی عزیز جان راه برگشتی نیست!!

 خیره نگاه کن بی تفاوت!

 نمی دانی چه دردیست! تحمل این همه سختی!

 تحمل نگاه بی عشق! این همه شکستن و دم نزدن

 به چشمانت حقیر شدم، یادت هست؟؟؟!!!

 چشمانت از برق غرور لبریز

 تمام وجودم بزرگ در برابر دلم

 قد علم کردم و درشتی کردم برای عقل

 در برابر دل سربلند و و در برابر عقل شرمنده ام

 می رسد آن روزی که به دردم مبتلا می شوی

 گریه کنان می نگری، مات نگاهت می کند

 که برو ترا اینجا جایی نیست

 ای دنیای حسود پُرم از خالی

 می سوزد دلت که دلم سوخت.../

  
نویسنده : لیلا ; ساعت ۱٢:۳۳ ‎ق.ظ روز شنبه ٢۸ فروردین ۱۳۸٩
تگ ها : دل نوشته ، عشق

.............

 

چارلی چاپلین به دخترش گفت:

تا وقتی قلب عریان کسی را ندیده ای بدن عریانت را به او نشان نده !!!

 

  
نویسنده : لیلا ; ساعت ۱۱:٢۱ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ۱۳ آبان ۱۳۸۸
تگ ها :

تقدیم به عشق که مردم این زمانه پایمالش کردند....

صداها می کنند فریاد

                    درون گورهای بی نشان ...

                                    دل مهتاب را بس فشرده

                                                           ننگ ، نام ، نان ........

چنین گویی که دلها مرده از فهمند

                   و بی تابی نه از عشق و نه از جان است

                                                               از نان است ..........

                دلی از شیشه و دنیا ولی سنگ است

                                  کلامی نو ز درد دل جنون است

                                                 حباب نازک تنهائیت نشکن

                                                              روح را بهتر، شکستن .......

تو را همدم ، سکوت

                       تو را فرمان ، جنون

                                               ..............

                            نگاهت را اگر سنگ دل دنیا شکست

                                           میان حفره های بی کسی راهی بجو

تو را دردمندی به ز بی دردی

                       تو را لایق، دلِ زخمی

                                    بر سنگ مزار عشق مرثیه خوان

                                                       همنوایی ز دل کوه بخواه

 چو فرهادهای بی نشان

           عشق از دل صخره و سنگ بخواه

                     عشق افسانه قرن است

                              بوسه بر تیشه فرهاد زدن مدح است

                                        سجده بر خاک مجنون عشق است

                                 مزار عشق بی نور است مردم .....

                       چو میکشتید فانوسش کجا بردید ؟ !!!

  
نویسنده : لیلا ; ساعت ۱۱:٤٦ ‎ب.ظ روز جمعه ۱ آبان ۱۳۸۸
تگ ها : دل نوشته ، عشق

باغچه نو

 

چقدر سخته تو چشمای کسی که همه عشقت رو دزدیده و به جاش یه زخم همیشگی بهت هدیه داد زل بزنی و به جای اینکه لبریز کینه نفرت بشی حس کنی هنوزم دوسش داری چقدر سخته بخوای سرت رو به دیواری تکیه بدی که یه بار وجودت زیر آوار غرورش له شده، چقدر سخته تو خیالت ساعت ها باهاش حرف بزنی و وقتی میبینیش هیچ چیزی به جز سلام نتونی بگی، چقدر سخته وقتی پشتت بهشه دونه های اشک گونتو خیس کنه و مجبور باشی بخندی تا نفهمه هنوزم دوسش داری، چقدر سخته گل آرزوهاتو تو باغچه دیگری ببینی و هزار بار تو خودت بشکنی و آروم زیر لب بگی :

                                              گل من باغچه نو مبارک 

  
نویسنده : لیلا ; ساعت ۱٢:٠۸ ‎ق.ظ روز یکشنبه ٢٦ مهر ۱۳۸۸
تگ ها : دل نوشته

 

آنچه انسانها را از پای در می آورد

رنجها و سرنوشت نا مطلوبشان نیست 

بلکه بی معنا شدن زندگی است که مصیبت بار است

و معنا تنها در لذت و شادمانی نیست

 بلکه در رنج و مرگ هم میتوان معنایی یافت.

 

دکتر ویکتور فرانکل

  
نویسنده : لیلا ; ساعت ٦:٠٥ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ۱ امرداد ۱۳۸۸
تگ ها : روانشناسی

 

از خدا پرسیدم:خدایا چطور می توان بهتر زندگی کرد؟

خدا جواب داد: گذشته ات را بدون هیچ تأسفی بپذیر،

با اعتماد زمان حال را بگذران و بدون ترس برای آینده آماده شو.

ایمان را نگهدار و ترس را به گوشه ای انداز .

شک هایت را باور نکن و هیچگاه به باورهایت شک نکن.

زندگی شگفت انگیز است فقط اگربدانی که چطور زندگی کنی

 

 

 

  
نویسنده : لیلا ; ساعت ۱٢:٠٥ ‎ق.ظ روز شنبه ۱ تیر ۱۳۸٧

خودت بگو اسمش چی میتونه باشه؟!!!!!!

پرسید: « پس شما تصور میکنید که من آدم با دل و جراتی هستم هان؟»
- بله بنده اینطور تصور میکنم.
شاید اینطور باشد و علتش می تواند این باشد که من معلمین الهام بخشی داشته ام. در مورد یکی از این معلمین با شما صحبت خواهم کرد.
سالها پیش زمانی که به عنوان یک داوطلب در بیمارستان استانفورد کار میکردم با دختر کوچکی به نام لیزا آشنا شدم که مبتلا به یک نوع بیماری نادر و کشنده بود. تنها شانس بهبودی او تزریق خون از برادر پنج ساله اش بود که خود به نحو معجزه آسایی از این بیماری جان سالم بدر برده بود و پادتن لازم برای مبارزه با این بیماری را در بدنش ایجاد کرده بود. دکتر وضعیت لیزا را برای برادر خردسال او توضیح داد و از او پرسید که آیا مایل به تزریق خون است یا نه؟ پسر خردسال پس از لحظه ای تردید و حتی قبل از آنکه نفسی عمیق بکشد گفت: بله اگر این کار جان لیزا را نجات میدهد من آماده ام.
تزریق شروع شد. پسر در کنار خواهر دراز کشیده بود و لبخندی بر لب داشت. ما نیز با مشاهده بازگشت رنگ به گونه های لیزا لبخند بر لب داشتیم. لحظاتی بعد، رنگ پسر به سفیدی گرائید و لبخند از لبانش محو شد. او با صدایی لرزان رو به دکتر کرد و پرسید: «آقای دکتر آیا من الان دارم یواش یواش می میرم؟»
پسرک خردسال به خاطر صغر سن حرف دکتر را خوب درک نکرده بود، او اینگونه برداشت کرده بود که دکتر قصد دارد تمامی خون او را به خواهرش تزریق کند.
«بله من آموخته ام که جرات و شهامت یعنی چه، چون معلمین الهام بخشی داشته ام.»


                                                                                                       جان میل من

  
نویسنده : لیلا ; ساعت ۱٠:٤۱ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ۳ اردیبهشت ۱۳۸٧

من کیستم ...

 من «دوشیزه مکرمه» هستم، وقتی زن ها روی سرم قند می سابند و همزمان قند توی دلم آب می شود.

من «مرحومه مغفوره» هستم، وقتی زیر یک سنگ سیاه گرانیت قشنگ خوابیده ام و احتمالاً هیچ خوابی نمی بینم.

من «والده مکرمه» هستم، وقتی اعضای هیات مدیره شرکت پسرم برای خودشیرینی بیست آگهی تسلیت در بیست روزنامه معتبر چاپ می کنند.
من «همسری مهربان و مادری فداکار» هستم، وقتی شوهرم برای اثبات وفاداری اش- البته تا چهلم- آگهی وفات مرا در صفحه اول پرتیراژترین روزنامه شهر به چاپ می رساند.

من «زوجه» هستم، وقتی شوهرم پس از چهار سال و دو ماه و سه روز به حکم قاضی دادگاه خانواده قبول می کند به من و دختر شش ساله ام ماهیانه بیست و پنج هزار تومان فقط، بدهد.

من «سرپرست خانوار» هستم، وقتی شوهرم چهار سال پیش با کامیون قراضه اش از گردنه حیران رد نشد و برای همیشه در ته دره خوابید.


من «خوشگله» هستم، وقتی پسرهای جوان محله زیر تیر چراغ برق وقت شان را بیهوده می گذرانند.


من«مجید» هستم، وقتی در ایستگاه چراغ برق، اتوبوس خط واحد می ایستد و شوهرم مرا از پیاده رو مقابل صدا می زند.


من «ضعیفه» هستم، وقتی ریش سفیدهای فامیل می خواهند از برادر بزرگم حق ارثم را بگیرند.


من «...» هستم، وقتی مادر، من و خواهرهایم را سرشماری می کند و به غریبه می گوید «هفت ...» دارد- خدا برکت بدهد.

من «بی بی» هستم، وقتی تبدیل به یک شیء آرکائیک می شوم و نوه و نتیجه هایم تیک تیک از من عکس می گیرند.


من «مامی» هستم، وقتی دختر نوجوانم در جشن تولد دوستش دروغ پردازی می کند.

من «مادر» هستم، وقتی مورد شماتت همسرم قرار می گیرم.- آن روز به یک مهمانی زنانه رفته بودم و غذای بچه ها را درست نکرده بودم.


من «زنیکه» هستم، وقتی مرد همسایه، تذکرم را در خصوص درست گذاشتن ماشینش در پارکینگ می شنود.


من«مامانی» هستم، وقتی بچه هایم خرم می کنند تا خلاف هایشان را به پدرشان نگویم.


من «ننه» هستم، وقتی شلیته می پوشم و چارقدم را با سنجاق زیر گلویم محکم می کنم. نوه ام خجالت می کشد به دوستانش بگوید من مادربزرگش هستم... به آنها می گوید من خدمتکار پیر مادرش هستم.


من «یک کدبانوی تمام عیار» هستم، وقتی شوهرم آروغ های بودار می زند و کمربندش را روی شکم برآمده اش جابه جا می کند.

من«بانو» هستم، وقتی از مرز پنجاه سالگی گذشته ام و هیچ مردی دلش نمی خواهد وقتش را با من تلف بکند.


من در ماه اول عروسی ام؛ «خانم کوچولو، عروسک، ملوسک، خانمی، عزیزم، عشق من، پیشی، قشنگم، عسلم، ویتامین و...» هستم.

من در فریادهای شبانه شوهرم، وقتی دیر به خانه می آید، چند تار موی زنانه روی یقه کتش است و دهانش بوی سگ مرده می دهد، «سلیطه» هستم.

من در ادبیات دیرپای این کهن بوم و بر؛ «دلیله محتاله، نفس محیله مکاره، مار، ابلیس، شجره مثمره، اثیری، لکاته و...» هستم.

دامادم به من «وروره جادو» می گوید.

حاج آقا مرا «والده» آقا مصطفی صدا می زند.

من «مادر فولادزره» هستم، وقتی بر سر حقوقم با این و آن می جنگم.

مادرم مرا به خان روستا «کنیز» شما معرفی می کند.

 و این داستان هنوز که هنوزه ادامه دارد ...........

صد رحمت به اعراب زمان جاهلیت که یک بار جسم دختر را زنده به گور میکردند اما ....

جاهلان امروز ، روزی هزار بار روح دختر را به گور بی عدالتی و ناحقی می سپارند ..........

  
نویسنده : لیلا ; ساعت ٢:٢٠ ‎ب.ظ روز یکشنبه ٤ فروردین ۱۳۸٧
تگ ها : اجتماعی

مهتاب شبهای بلندم


              آسمان را تا رفته ای رنگی نیست
                               در ملال شب به جز دست فراق
                                            کس نوازنده ساز دل من نیست
                                             مهتاب شبهای بلندم
                             نوازشهای گرم دستهایت
             دگر آرام جان خسته ام نیست

                          مرا با تاری خلوتگه یادت

                                            تو ای مهتاب شبهای بلندم

                                                   دگر تاب و توان سازشم نیست

                                             دلم نیست٬ جانم نیست

                              این دل شب زده تنهایم

          طاقت دوری مهتابش نیست

                        توی ای مهتاب شبهای بلندم

                                         آتش جانم که افتاده به تن

                                                   سوز سرمای زمستان هم حریفش نیست

                                         دلم تنگ است .....

                        زمان بی رحم است ....

           روز از پی شب می رود و

                         دلم تنگ نوازشهای یار است

                                             سرم در فکر آغوش تو مهتاب است

                                                            و چشمم ...نیاز آلود دیدارت

     ........(ساحل)........   

  
نویسنده : لیلا ; ساعت ٥:۳٧ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ۱٥ اسفند ۱۳۸٦
تگ ها : دل نوشته

راه عشق ...

تصمیم نداشتم برگردم اما ....... در مقابل خواهش یک دوست هم توان مقاومت نداشتم .........

و خوشحال و سرخوش از لطف بیکران شما عزیزان با دست نوشته هایی از خودم به دیدنتون اومدم.

و باز هم قدمهای گرم شما به این ساحل رونق خواهد داد.

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

 

       گویند شاعران عاشقند

                یا که عاشقان شاعرند ؟؟؟؟؟

                            گر که شاعران عاشقند ..............    

                                                       دل من هیچ ندارد سودی

                                که نه بود هرگز شاعر و

               چه بسا٬ نی عاشق ........

         حال اگر عاشقان شاعرند

                       شعر نه آن شعر که تو خوانی شعرش

                                     آنچه از سوز دل سوخته آید شعر است

                                                           وان نوای دل بی کس شعر است

                                من نگویم که من آن شاعر عاشق پیشه ام

                که همانا چه بسا عاشق دل سوخته ام .........

         گه گداری به زبان بی زبانی

                          واژه می بافم از تنگنای بی عروضی

                                         شعر من آن نیست که شعرش خوانی ......

                                                           بل٬ بی تابی پردردی بی خوابی هاست .........

                                          بی سامانی و سودای صدای ساز است ..............

                        تپش پر عطش شهر پر آشوب دل است ...............

        رنج بی جایی و جـولان جفــاسـت ..............

                         آنچه اینک بنگارم٬ بسرایم٬ بنویسم

                                            سوز هجران و نوای بی نواست ........

                                                                   پاره برگ سازها و سوزها ....

                                                  نی ها و نواها .............

                         حک شده بر پاره های دفتر شعریست

          نه آن شعری که شعر نامیدند

                                بل آن سوزی که عشق نامیدند.

                                                 گر که عاشقان شاعرند .......

                                                                     شعر ها فقط آغازند ...........

                                          چون که پایان راه نا پیداست ........

                            راه عشق چه بسا بی انتهاست .........

            .......... لیلا (ساحل)........ 

  
نویسنده : لیلا ; ساعت ۱٢:٠٦ ‎ق.ظ روز یکشنبه ۱٤ بهمن ۱۳۸٦
تگ ها : دل نوشته

شاید این جمعه .........

           عاقــبت مغــرب محو مشــرق میشــود

                                                        عاقبت غربی ترین دل نیز عاشق می شود

            شرط می بندم که هنگامی نه دیر و نه زود

                                                             مـهربانــی حاکــم کل مناطــق میشـــود

  
نویسنده : لیلا ; ساعت ٩:٠٧ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ۳ بهمن ۱۳۸٦
تگ ها :

جرم عاشقی....

مرا شمع و تو را پروانه کردند

                                        به جرم عاشقی آواره کردند

گذر کردم ز قبرستان زمانی

                                       رسـیدم بر سر قـبر جـوانـی

به زیر خاک می نالید و میگفت

                                       رفیقان قـدر یکدیـگر بدانـید

  
نویسنده : لیلا ; ساعت ۱۱:٢٤ ‎ب.ظ روز جمعه ٢۱ دی ۱۳۸٦
تگ ها :

حقیقت

حقیقت تلخ نیست ..........

......... در پس پرده حقیقت هدیه ای باور نکردنی انتظارت را میکشد.

حقیقت برای من تلخ نبود ............................. هدیه ای که انتظارم رو میکشید به زودی به دستم رسید.

  
نویسنده : لیلا ; ساعت ٧:٤٧ ‎ب.ظ روز جمعه ۱٤ دی ۱۳۸٦

من میتوانم .......

در آینده به دخترم خواهم آموخت که با دستهای توانایش حصارهای تنگ و تاریک این زمانه را بشکافد و خود را از زندان کژفهمی ها و نادانی های این زمانه رها کند و با غرور و افتخار سر برآورد و بگوید

من یک دختر هستم.

من همان موجودی هستم که وقتی خدای عشق مرا خلق کرد به حضرت آدم نوید و مژده داد که گلی بهتر از تمام گلهای بهشت آفریدم.

 به او خواهم آموخت که بگوید: من چون چشمه ای پاک هستم که پروردگارم از روح خویش لطافت و احساس را با سرشت انسانیم که تمام جلوه های دیگر انسانیت همچون عقل و منطق و استعداد و ذکاوت و اراده و ........ را نیز دارا بود عجین کرد تا آرامش بخش جهان آفرینش باشم.

به دخترم خواهم آموخت که با اقتدار بگوید:

 من میتوانم.

 به او خواهم آموخت آنگونه که خود میخواهد زندگی کند.

 به او خواهم آموخت ارزش والای زن بودنش را به خاطر طعنه ها و تحقیرها و نگاههای فاسد این زمانه  پنهان نکند. و آنگاه که اورا به خاطر اینکه انگشت نمای انسان های حقیر نباشد از هر گونه تلاش و کوشش در جهت رسیدن به هدفهای والایش منع می کنند تمام زنجیر ها را با قدرت پاره کند و اسب شرف را از گنبد گردون بجهاند. و خود را از بندهای ساخت دست انسانهای نادان برهاند. 

به او خواهم آموخت زن بودنش و ارزش والایش را فریاد کند.  

  
نویسنده : لیلا ; ساعت ٩:٤۸ ‎ب.ظ روز شنبه ۸ دی ۱۳۸٦

 

انسانها مانند دو نیمه سیب هستند که در جهان هستی پراکنده شده اند،

 پس انسان موفق کسی است که بتواند در طول سفر با پیدا کردن نیمه گمشده خود،

 وجودش رامانند سیبی کامل، زیبا نماید.

(افلاطون)

  
نویسنده : لیلا ; ساعت ۱۱:٠۳ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ٢٢ آذر ۱۳۸٦

← صفحه بعد